سنتور زنگی روسیه آمریکا تحریم ها آمریکایی

سنتور زنگی: روسیه آمریکا تحریم ها آمریکایی دولت ترامپ بین الملل آمریکا تحریم نفتی

گت بلاگز اخبار سیاسی و اجتماعی سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

شاید آن روز که محمدرضا عارف در کشاکش رقابت‎های انتخاباتی سال 92، ردای نامزدی را از تن به در کرد، نمی پنداشت که در عوض خلعت ریاست و محوریت جریان اصلاح طلبی را

سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

عبارات مهم : انصراف

شش تفاوت عمده عارف و جلیلی در انصراف از نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری

سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

شاید آن روز که محمدرضا عارف در کشاکش رقابت‎های انتخاباتی سال 92، ردای نامزدی را از تن به در کرد، نمی پنداشت که در عوض خلعت ریاست و محوریت جریان اصلاح طلبی را خواهد پوشید.

کنار کشیدن از عرصه‎ای که با برنامه پا به آن قرار داده باشی و بارها از حضور و ماندگاریت سخن گفته باشی و فراتر از آن جمعی را با این برنامه‎ها، حول شعارهایت گردآورده باشی؛ کار سهلی نیست. چهار سال پیش بعضی به محمدرضا عارف خرده می‎گرفتند که آیا سریعتر از عرصه نامزدی یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری کناره گیری نکرد و یا آیا در بیانیه اعلام انصرافش ننوشت که به نفع چه کسی کنار می‎رود ولی کمتر کسی خودش را جای او گذاشت تا ببیند چه تصمیم مشکل در پیش رو داشت. شاید از یکسو بیم آن داشت که برنامه‎هایش را نامزدهای حتی همسو تمام و کمال نپذیرند و آنچه او جهت آبادانی ملک و رفاه ملت می‎اندیشید، بر جای بماند و از سوی دیگر باید می‎اندیشید که چطور حامیانش را با این تصمیم همراه کرده و به ادامه حضور در صحنه قانع کند.

شاید آن روز که محمدرضا عارف در کشاکش رقابت‎های انتخاباتی سال 92، ردای نامزدی را از تن به در کرد، نمی پنداشت که در عوض خلعت ریاست و محوریت جریان اصلاح طلبی را

همه اینها در حالی بود که عارف هر روز با خبرسازی‎هایی روبرو می‎شد که از اعلام انصراف او به نفع هاشمی رفسنجانی تا پیش از احراز صلاحیت نامزدها و انصرافش به نفع روحانی بعد از اعلام نظر شورای نگهبان حکایت داشتند! در کمتر مجمع و همایشی بود که از او راجع به ادامه حضورش پرسش نشود. البته این خبرسازی‎ها بیش از آنکه از سر شیطنت حامیان رقبای همسو باشد؛ آتش تهیه جنگ روانی رقبای ناهمسو بود تا اردوگاه اصلاح طلبان را سست جلوه دهند. چه آنکه آیت‎الله هاشمی در مواجهه با این شایعات از عارف به عنوان «رئیس جمهوری محبوب در آینده» سخن می‎گفت و حجت الاسلام روحانی نیز او را «دوست دیرینه» خود خطاب می‎کرد.

چرخ سرنوشت نهایتا چنان گشت تا خرد جمعی در جبهه اصلاح طلبان بر «اتحاد» تاکید کند و محمدرضا عارف بر انصراف از نامزدی رضا دهد. او در بیانیه انصرافش نوشت که به علت تمکین از نظر حجت الاسلام سیدمحمد خاتمی و پایبندی به منشور اخلاقی مدون خودش از رقابت‎ها کنار می‎رود و آرزوی خلق حماسه سیاسی دیگری دارد. آیا که در نشستی با حضور سران دو جبهه اصلاحات و اعتدال – مردها خاتمی و هاشمی رفسنجانی- از او خواسته شده است بود تا جهت ایجاد وحدت این دو جریان، عطای ریاست جمهوری را به لقایش ببخشد. او نیز جوانمردانه چنین کرد. عارف بی هیچ منتی از عرصه نامزدی کنار رفت و اگرچه در بیانیه‎اش ننوشت که به نفع روحانی می‎رود ولی ستادهای انتخاباتی‎اش را در اختیار حامیان او گذاشت و در آخر هم هیچ پیشنهادی را جهت عضویت در کابینه او که نامزد پیروز آن مسابقه شد؛ نپذیرفت. نه معاون اولی و نه حتی وزارت.

عارف نشان داد که رعایت اخلاق و احترام به نظر بزرگان را با مطامع دنیوی معامله نکرده هست. هزینه‎ای که او جهت اصلاحات کرد شاید ظاهرا گذشتن از نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری بود ولی به واقع او این جریان را به بلوغ سیاسی و رهبری خود رسانید. کاری که تا پیش از این نه در این جریان و نه در جریان رقیب رخ نداده و مایه رشک طرفین شد. آیت‎الله هاشمی این اقدام عارف را «هزینه بزرگی جهت جریان اصلاحات» خواند و بارها از او تقدیر کرد.

سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

به این ترتیب مرد 66 ساله یزدی که مویش را در آسیاب دانشگاه و سیاست سپید کرده در روزگاری که مدیر دولت اصلاحات با ممنوعیت‎هایی روبرو بود؛ مورد وثوق تمامی احزاب و چهره‎های اصلاح طلب قرار گرفته و ریاست شورای عالی اصلاح طلبان به او سپرده شد. شورایی که با هماهنگی با جریان اعتدال توانست لیست امید را در انتخابات مجلس دهم در سراسر کشور ارائه داده و بیشترین کرسی‎های این مجلس را از آن خود کند.

جلیلی؛ عارف نمی‎شود

شاید آن روز که محمدرضا عارف در کشاکش رقابت‎های انتخاباتی سال 92، ردای نامزدی را از تن به در کرد، نمی پنداشت که در عوض خلعت ریاست و محوریت جریان اصلاح طلبی را

با گذشت چهارسال از الگوی موفق عارف در عرصه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم؛ به نظر می‎رسد که بعضی بی میل نیستند تا اینبار آنان در چنین جایگاهی قرار بگیرند. سعید جلیلی بیش از همه خودش را به چنین پوزیشنی نزدیک می‎بیند. غافل از آنکه تنها شباهت این دو در صورت و موی سفیدشان می‎تواند باشد و نه بیش از این! آیا که جلیلی هیچ یک از ظرفیت‎های عارف را ندارد.

عارف سال 92 رسما اعلام نامزدی کرده صلاحیتش تایید شده، ستادهایش را تشکیل داده و بارها با حامیانش از این منظر روبرو شده است بود. در حالیکه جلیلی پیش از عضویت انتخاباتی ستادهایش را تشکیل داده و قبل از آنکه در معرض اظهارنظر شورای نگهبان قرار بگیرد انصراف داده و اصلا عضویت نکرد. بنابراین بدنه ای با او به عنوان نامزد انتخاباتی همراهی نکرده بود که بخواهد به خیل حامیان نامزد دیگری بپیوندد.

سعید جلیلی ظرفیت «عارف» شدن را ندارد

مضاف بر اینکه عارف مشخصا نامزد جریان اصلاحات بود و از سوی کلیه احزاب و گروه‎های این جریان حمایت می‎شد؛ ولی جلیلی اصلا در چنین جایگاهی نیست. او نه تنها نامزد مورد اجماع تمام اصولگرایان نبود که حتی پایگاه رایش در انتخابات 92 را هم تمام و کمال با خود همراه نداشت. او در آن سال بعد از آنکه نامزد اصلح مورد حمایت آیت الله مصباح – کامران باقر لنکرانی- نتوانست از شورای نگهبان تاییدیه بگیرد، نامزد مورد حمایت جبهه پایداری قلمداد شد. ولی این جبهه در امسال چندین کاندیدا روانه ستاد انتخابات کرد تا عضویت کنند و نامزد هدفش هم بیش از آنکه جلیلی باشد، زاکانی بود.

سوم آنکه حتی پیش از ورود به عرصه رقابت‎های انتخاباتی؛ عارف پیش از آنکه در کسوت نامزد انتخابات ریاست جمهوری درآید؛ معاون اول دولت اصلاحات، مدیر شرکت مدیریت و برنامه ریزی و وزیر پست و تلگراف بوده و سیاست ورزی کرده بود. ولی جلیلی فاقد سابقه فعالیت سیاسی هست. او تنها چهار سال سکاندار مذاکرات هسته‎ای در دولت محمود احمدی‎نژاد بود که نقدهای بسیاری را هم برانگیخت.

رهبران اصلاحات و اعتدال از عارف و هزینه‎ای که جهت اتحاد این دو جریان پرداخت، تقدیر و او را در ادامه مسیر رهبری جریان اصلاحات همراهی کردند. ولی انصراف جلیلی با تقدیر هیچ یک از ریش سفیدان اصولگرا روبرو نشد. شاید از آن رو که انصراف قبل از نامزدی آن هم بدون اعتبار رای مشخص، اساسا «هزینه» محسوب نمی‎شود!

تفاوت دیگر جلیلی با عارف از آن روست که عارف جهت هزینه‎ای که داد ما به ازایی طلب نکرد. ولی جلیلی بی میل نیست که در ستاد حجت الاسلام سیدابراهیم رئیسی و کابینه احتمالی او سهمی داشته باشد.

ششمین و مهمترین تفاوت این دو در جریانات منتسبشان هست. جریان اصلاحات چهار سال پیش یک نامزد داشت که او هم جهت حفظ اتحاد با جریان اعتدال کنار رفت. ولی از جریان اصولگرا امسال بیش از 10 نفر عضویت کردند و نهایتا با دو نامزد مهم وارد عرصه مسابقه شد که هر یک می‎گوید به نفع دیگری کنار نمی‎رود. افقی که سال 92 پیش روی اصلاح طلبان قرار گرفت؛ این روزها جهت اصولگرایان متصور نیست.

اخبار سیاسی – خبر انلاین

واژه های کلیدی: انصراف | نامزدی | انتخابات | اصلاح طلب | اصلاح طلبان | ریاست جمهوری | ستاد انتخابات | نامزد انتخابات | انتخابات مجلس دهم | انتخابات ریاست جمهوری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs